Bardzo często pacjenci słysząc, że zachorowali na chłoniaka, który jest nowotworem, sądzą, że mają raka. Tymczasem nowotwory dzielą się na trzy główne grupy: mięsaki, raki i właśnie chłoniaki. Zatem rak to nie chłoniak, a chłoniak to nie mięsak.
Dlaczego jest to dla Ciebie ważna informacja?
Po pierwsze, terapia chłoniaków nie polega na chirurgicznym usunięciu guza, lecz na podawaniu leków, które działają w całym organizmie. Po drugie, rokowanie jest zazwyczaj lepsze niż w przypadku raków czy mięsaków, a wieloletnie przeżycie lub wręcz wyleczenie jest możliwe nawet w przypadkach zaawansowanych, z dużą masą guza. Po trzecie, chłoniaki to grupa bardzo różnorodnych chorób o różnej dynamice, przebiegu i bardzo zróżnicowanym leczeniu.
Jak powstają NOWOTWORY?
Organizm człowieka składa się z wielu, bardzo wielu milionów komórek. Takie pojedyncze komórki, tworzące organy i układy narządów – są jakby cegiełkami budulcowymi. Jeśli są potrzebne
organizmowi – mnożą się, jeśli jest ich za dużo lub się starzeją – obumierają. Dzięki temu młode komórki mogą zastępować stare.
Czasem jednak fizyczny lub chemiczny bodziec uszkadza komórkę w taki sposób, że zaczyna ona dzielić i mnożyć się bez względu na to, czy jest potrzebna organizmowi czy nie. W konsekwencji powstaje zgrupowanie niepotrzebnych i nieprawidłowych komórek, czyli guz – nowy twór – nazywany nowotworem.
Jeśli guz pochodzi z komórek nabłonka np. przewodu pokarmowego lub układu oddechowego nazywamy go rakiem. Nowotwory tkanki łącznej to mięsaki. Chłoniaki są z kolei nowotworami wywodzącymi się z nieprawidłowych, mnożących się bez kontroli organizmu limfocytów – komórek układu limfatycznego (chłonnego). Tak więc chłoniaki są nowotworami układu chłonnego, każdy rak jest nowotworem, ale nie każdy nowotwór można nazwać rakiem.
Często, już w początkowym okresie choroby, komórki chłoniaka obecne są we krwi i/lub szpiku, skąd poprzez naczynia krwionośne mogą przedostać się praktycznie wszędzie, do każdego miejsca w organizmie. Jednak nawet rozpoznanie chłoniaka w zaawansowanym stadium klinicznym nie musi oznaczać złego rokowania. Leki, które podajemy działają na wszystkie komórki ciała.
